Trial

INTERNATIONAL FREETRIALS RULES FOR BIKES AND UNICYCLES

Pod spodem pozwalam sobie zamiescic moje tlumaczenie za błedy przepraszam. Oczywiście wersja obowiązują jest wersja zamieszzcona na stronie www.krisholm.com.


1. Definicja zawodów trialowych na monocyklach.

Przedmiotem trialu na monocyklu jest przejechanie poprzez obiekty. Zawody monocyklowe mają miejsce na parkurze zawierającym różne zestawy obiektów zwane sekcjami. Każda sekcja jest warta jeden punkt, a parkury zawierają typowo od 15 od 40 bądź więcej sekcji.
Zawodnicy kolekcjonują punkty za pomyślne przejechanie sekcji od startu do mety. Zasadą jest nazbieranie jak najwiekszej możliwej ilości punktów za przejechanie największej możliwej liczby sekcji.
Na koniec wyznaczonego limitu czasowego dla zawodów, zawodnik z najwiekszą ilością punktów (który przejechał najwiekszą ilość sekcji) jest zwycięzcą.

2. Parkur

Zawody odbywają się w wyznaczonym limicie czasowym (2+ godziny zależnie od liczny przeszkód) na kolekcji 15 do >40 niezależnych, ponumerowanych sekcji dowolnej długości (typowo od 3m do 20m). Sekcje mogą zawierać kłody, strome wzniesienia, skały itp.
Średnia trudność sekcji będzie się zmieniać zależnie od umiejętności startujących zawodników. We wszystkich zawodach powinny się znajdować sekcje od najłatwiejszych do najtrudniejszych. Patrz załącznik 1 (informacje o ustawianiu sekcji)
Na każdej sekcji powinien być opis, który identyfikuje nr sekcji, poziom trudności oraz opisuje sposób przejazdu sekcji. Drogi przejazdu przez sekcje powinny być oznaczone taśma tak samo jak start oraz meta.

3. Czas trwania zawodów

Minimalny czas trwania zawodów to 2 godziny. Jeśli jest więcej niż 30 sekcji i występuje duża liczba zawodników, zalecane jest 3+ godziny. Czas powinien być wystarczający, aby pozwolić każdemu zawodnikowi na kilkukrotną próbę przejechania każdej przeszkody, jeśli to konieczne.
Wszyscy zawodnicy muszą zatrzymać się na końcu limitu czasowego. Jeśli zawodni w tym momencie będzie się znajdował w trakcie pokonywania sekcji ma prawo ją dokończyć.
Maksymalny ilość czasu na przejechanie każdej sekcji jest ustalona na 2 minuty. Jednakże dla bardzo długich sekcji Event Direktor może zwiększyć ten limit czasowy na tyle na ile to będzie konieczne.

4. Kategorie zawodników

Uczestnicy są podzieleni na różne kategorie w celu przynania nagród. Kategorie zawodników na głównych imprezach powinny być zgodne z zasadami Miedzynarodowej Federacji Monocyklowej IUF. Mniejsze zawody powinny zawierać następujące grupy: początkująca, sport i klasa ekspercka, ale nie muszą występować wszystkie kategorie. Kategorie bazujące na płci powinny być zawarte jest startuja zarówno meżczyźni jak i kobiety z przynajmniej 3 zawodnikami w każdej kategorii.

5. Restrykcje sekcji w zależności od kategorii zawodników

Normalnie, wszyscy zawodnicy we wszystkich kategoriach mogą przystąpic do przejazddu dowolnej sekcji na całym parkurze.
W przypadku dużych umiejętności zawodników bądź w przypadku gdy sa ograniczenia dotyczące miejsca i czasu, Event Director może pozwoli zawodnikom z grupy Expert i Pro opuścić sekcje przeznaczone dla początkujących zawodników. W tym przypadku, Event Director powinien oznaczyć sekcje które mogą być pominięte.
Nie powinno być żadnych restrykcji w stosunku do zawodników chcacych przejechać trudniejsze sekcje. Jedyny wyjątek jest wtedy gdy Event Director zadecyduje ze sekcje są zbyt groźne alby mogli na nich startować zawodnicy z grupy początkujących badź z grupy sportowej.

6. Naliczanie punktów

Każda sekcja jest warta jeden punkt, a celem jest zbieranie punktów za czyste przejechanie tak dużej ilości sekcji jak to będzie możliwe w określonym limicie czasowym zawodów.

6.1. Definicja czystego przejazdu

Czyste przejechanie sekcji jest definiowane w następujący sposób:
1. Wjazd na sekcję. Jest definiowany jako moment, kiedy przednia oś przekroczy linie startowa.
2. Przejazd sekcji bez faulu. Faul jest rozumiany jako:

3.Opuszczenie sekcji. Zawodnik opuszcza sekcje, kiedy oś jego monocykla w pełni przejedzie nad linia mety, albo znajduje się w środku wyznaczonej przestrzeni (takiej jak Np. narysowany okrąg na czubku kamienia). Nie ma żadnego obowiązku, aby opuścić trasę mając monocykl pod kontrolą. Jeśli zawodnik upada przekraczają linie mety, ale udaje mu się nie popełnić faulu na trasie sekcji to sekcja zostaje zaliczona.

6.2 Wyjątki i specjalne uwagi


Zawodnicy mogą wielokrotnie podchodzić do poszczególnych sekcji dopóki nie przejada jej z sukcesem bądź też nie zdecydują się na pominięcie jej. Nie można jednak zdobyć większej ilości punktów poprzez kilkukrotne przejechanie jednej sekcji oraz żadne punkty nie są przyznawane za częściowe ukończenie sekcji.

7. Sędziowie

8. Punktacja

8.1 Metoda I

Metoda I jest obowiązkowa dla wszystkich głównych zawodów i jest rekomendowana dla wszystkich innych.
Każdy zawodnik otrzymuje karte punktową (patrz przykład) na początku zawodów, i musi ją oddac sędziemu przed wjechaniem na sekcje. Jeśli sawody są oceniane w systemi ocenianie wzajemne, zawodnik daje swoją karte innemu uczestnikowi który będzie oceniał ten przejazd. Jeśli sekcja zostanie przejacha na czysto, obserwator zaznacza że sekcja zostałą zaliczona poprzez postawienie znaczka przy odpowiednije sekcji na karcie punktowej. To pozwala zawodnikom na zorientowanie jakie sekcje już przejechali.
Na końcu zawodów, zawodnicy przekazują swoje karty do Event Direcotor albo do wyznaczonej osoby w celu podlicenia punktów. W ostatniej godzinie zawodów obserwator powinien także notować czasy przejazdów dla każdej sekcji w celu (patrz sekcja 13, miejsca równożedne)

8.2 Metoda II

Ten sposób rozgrywania zawodów przeznaczony jest dla małych zawodów i nie jest odpowiedni dla większych zawodów. Główne zawody takie jak UNICON albo albo krajowe nie powinny uzywać tego rodzaju punktacji.
W tej metodzie, jeden lub więcej obserwatorów zapisuje punktacje na papierze albo na komputerze w następujący sposób:
Po przejechaniu sekcji zawodnik musi wrócić do obserwatora i powiedzieć mu którą sekcję ukończył.

9. Uczestnictwo konstruktorów parkuru w zawodach

W związku z tym że wiele zawodów rozgrywanych jest w bardzo wąskim gronie, osoby ustawiające parkur sa dopuszczone do startowania w zawodach. Co prawda będą oni lepiej zapoznani z sekcjami, ale nie powinno to mieć ułatwić im przejazdu ponieważ każdy zawodnik może przejechać sekcje dowolną ilość razy w celu zaliczenia. Jenakże, jeśli taka osoba zamierza uczestniczyć w zawodach, musi nawiązać do Odpowiedzialności Zawodników pkt. 6, i zrezygnować z jazdy po parkurze przed zawodami wliczając w to czas projektowania i budowania sekcji.

10. Bezpieczeństwo

Wszyscy zawodnicy muszą nosić odpowiednie ubranie ochronne takie jak helmy, ochraniacze kolan i goleni, rekawiczki oraz ochraniacze nadgarstków. Niebezpieczne sekcje nie moggą być budowane i w ogóle nie powinno być niebezpiecznych obiektów na które zawodnik mógłby się przewrocić w razie upadku z wyzszego obiektu. Przeszkody nie powinny odsttawać od tych spotykanych w normalnych warunkach.
Jeśli obserwator albo dyrektor zawodów stwierdzi że zawodnik naraża swoje bezpieczeństwo podchodząc do sekcji która jest poza jego możliwościami może zabronić mu startownia na tej sekcji. W przypadkach gdy upadek z obiektu może być niebezpieczny, dyrektor zawodów może również dopuścić do startowania na tej przeszkodzie tylko grupę expert i pro.

11. Obowiązki zawodnika

a. Zawodnik musi znać zasady.
> b. Zawodnik musi pilnować czasu. Żadne ulgi nie zostaną poczynione w stosunku do zawodników którzy poświęcili zbyt dużo czasu na jedna przeszkode i brakło im czasu na skonczenie kursu.
c. Zawodnik jest odpowiedzialny za to aby wiedziec gdzie sekcja sie zaczyna i kończy oraz którą trasę przejazdu przez sekcję zamierza wybrać.
d. Jeśli dwie lub wiecej sekcje sie pokrywają, zalecane jest aby tylko jeden zawodnik w danej chwili pokonywał nakładające sie sekcje. Jeśli dwóch lub więcej zawodników znajduję sie na takich pokrywających się sekcjach to zawodnik który wystartował pierwszy ma pierwszeństwo.
e. Zawodnik jest odpowiedzialny za swoją kartę. Jeśli karta zostanie zniszczona zawodnik może poprosić dyrektora zawodów o wydanie nowej. Jeśli karta zostanie zgubiona zawodnikowi będzie wydana nowa pusta kart bez zadnych wpisów.
f. Żadnemu zawodnikowi nie wolno wjeżdzać na przeszkody przed rozpoczęciem zawodów.Idealna rzeczą by było zorganizowanie wydzielonego miejsca poza miejscem zawodów do przeprowadzenia rozgrzewki przed zawodami.
g. Specjalne modyfikowanie sekcji przez zawodników i kibiców jest zabronione. Należy tutaj zaznaczyć że kopanie przeszkody aby przetestować jej stabilność nie powoduje modyfikacji obiektu. Jeśli jakaś sekcja zostanie niespecjalnie zmodyfikowana bądź złamana przez zawodnika powinien on o tym poinformować dyrektora zawodów bądż też osobe odpowiedzialna za budowe sekcji aby przeszkoda została przywrócona do oryginalnego stanu jeśli to możliwe.
h. Obowiązkiem zawodnika jest upewnienie się że jego czas przejazdu został zanotowany przy każdej sekcji oczywiście jeśli to konieczne.

12. Protesty

13. Miejsca równorzędne

Przypadek taki występuje gdy zawody się kończą a jeden bądź kilku zawodników ma ukończoną te samą ilość sekcji.
Aby tego uniknąć osoba odpowiedzialna za ustawienie parkuru we współpracy z zawodnikami powinna stworzyć nowa sekcje na odpowiednim poziomie trudności. Ta sekcja powinna być relatywnie długa i może składać się z kilku istniejących sekcji połączonych razem albo może to być całkowicie nowa sekcja. Sekcja tak powinna mieć zmienny poziom trudności tak aby najtrudniejsze przeszkody znajdowały się na końcu.
Każdy zawodnik przejeżdza tę sekcje a zwycięzcą jest osoba która dojedzie najdalej bez faulu. Tylko jedna próba jest dopuszczalna.
Najdalsze miejsce do którego dojechał zawodnik zdefiniowane jest przez tę część monocykla, która pierwsza dotknie ziemi (korba, pedał, opona) przed faulem. Zawodnik nie musi panować nad monocyklem. Np. gdy zawodnik wyląduje dropa na oponie, a potem natychmiast spowoduje faul, najdalszym punktem do którego dojechał będzie punkt w którym opona stykała się z ziemią przed faulem.
Jeśli więcej niż jeden zawodnik ukończy taką sekcję, następna powinna być zbudowana o większym poziomie trudności.

14. Limity dotyczące konstrukcji monocykli

Można używać dowolnego monocykla. Wolno również dowolnie zmieniać monocykle w trakcie trwania zawodów.




Załącznik 1. Przewodnik dla konstruktorów parkurów trialowych

1.1 Numerowanie i opisywanie sekcji

Ustawiający parkur powinni się upewnić że mają następujące materiały do oznaczenia i opisania sekcji: taśma do oznaczenia sekcji, taśma klejąca, farba w sprayu, taker, papier albo tablica, pisak i duze spinki pastikowe. Laminowane karty z dużymi literami A,B,C itp. albo 1,2,3, itp. są również pomocne przy oznacznia obiektów dla opisu.
Każda sekcja musi być jasno ponumerowana i wyposażona w pisemne instrukcje albo i/lub oznaczona taśmą i musi mieć jasno zdefiniowane miejsce startu i mety. Trzeba być szczególnie uważnym przy wyznaczaniu mety żeby być pewnym kiedy zawodnik wykonał czysty przejazd.
Instukcje przejazdu sekcji powinny zawierać numer sekcji i jej opis. Przypisywanie poziomu trudności do sekcji nie jest wymagane. Jednakże jest rekomendowane żeby poziomy trudności były zapisane na sekcjach i na kartach punktowych zawodników ponieważ to umożliwia zawodnikom na szybkie podjęcie decyzji do których sekcji chcą przystąpić. Patrz załącznik 2 aby się dowiedzieć jak przypisywać poziomy trudności.

Instrukcje na sekcjach powinny zawierać następujące informacje

Wykożystywanie rysnunków jest mocno zalecane na międzynarodowych spotkaniach gdzie startujący zawodnicy nie mówia w tym samym języku. W niektórych przypadkach to może zastąpić pisemne instrukcje.

Przykładowy rysunek sekcji
Aby ułatwić opis sekcji, oznacz głowne obiekty licznami i/lub znakami. Powinny one być dobrze widoczne z odległości. Plastikowe laminowane karty z literami albo liczbami są dobre ponieważ mogą być ponownie użyte na innych zawodach.
Dobrą strategią jest oznaczenie wszystkich pudełek liczbami a wszystkich belek literami. To powoduje że opis sekcji jest dużo jasniejszy np "przejedź z belki A na pudełko 6, bez dotykania ziemi."
Instrukcje przejazdu sekcji nie powinny wymagać ani zabraniach wykorzystania specyficznych technik do ukończenia sekcji. Np. instrukcja nie może zabraniać techniki "pedal grab" czy "bash guards" żeby podnieśc poziom trudności sekcji.

1.2 Trudności sekcji

Trudności poszczególnych sekcji powinny korespondować z umiejętnościami uczestników. Najłatwiejsze sekcje powinny być ukończone przez wszystkich uczestników po jednej lub dwóch próbach a najtrudniejsze powinny zmusić najlepszych zawodników do kilku prób.
Zaleca się, aby była jedna lub dwie sekcje, które są tak trudne ze będą ukończone tylko przez jednego zawodnika albo przez nikogo. To pozwala uniknąć równorzędnych miejsc oraz pomaga podnosić umiejętności zawodników, gdy podczas zawodów uda im się zrobić coś, czego nigdy wcześniej nie zrobili.

1.3 Planowanie sekcji: Lokalizacja i materiały

Najważniejszą rzeczą jest do maksimum wykorzystać dostępne środki. Dokładne planowanie i właściwe wybranie lokalizacji jest tutaj kluczowe. Zakłada się, że ustawienie placu zajmuje przynajmniej jeden dzień dla średnich zawodów, plus czas potrzebny na złożenie przeszkód z podstawowych elementów.
Jeśli to możliwe, lokalizacje parkuru należy wybierać tak żeby maksymalnie wykorzystać naturalnie występujące obiekty, albo przedmioty, które mogą być wkomponowane w wykonane przez ludzi przeszkody. Nie można zapominać ze jest dużo prościej zrobić użytek z tego, co już jest na miejscu, niż budować nowe obiekty.
Sekcje mogą być ustawione na naturalnych formach takich jak skały, kamienie, kłody i wzniesienia albo zbudowane z palet, poręczy, opon samochodowych, samochodów albo czegokolwiek, co znajduje się pod ręką. Często bardzo dobrze jest łączyć obiekty naturalne w z tymi wykonanymi przez człowieka.
Bardzo zalecane jest ponadto wydzielenie miejsca do praktykowania czy też przeprowadzenia rozgrzewki poza sekcjami, na których będą się odbywały zawody. Miejsce takie może składać się z niewielkiej ilości przypadkowych przeszkód, i jest ważne w procesie rozgrzewki w celu zredukowania ilość kontuzji podczas głównych zawodów.
Upewnij się, że jest wystarczająco dużo zapasowych materiałów (narzędzia, śrubokręty i surowe materiały) jest pod ręką, przeznaczonych do naprawy przeszkód uszkodzonych podczas zawodów

1.4 Projektowanie parkuru

Sekcje powinny się różnić zasadniczo między sobą tak, aby można było przetestować różne techniki skoków oraz jazdy. Dobrym pomysłem jest zrobienie listy technik wykorzystywanych w trialu a potem zaprojektowanie sekcji tak, aby na wykorzystać na nich zapisane wcześniej techniki.
Wygląd sekcji jest w dużej mierze zdeterminowany przez dostępne środki. Jeśli jest dużo naturalnych obiektów zaprojektuj sekcje wokół najbardziej oczywistych przeszkód.
Dla zarówno naturalnych sekcji jak i budowanych przez ludzi, dobrym sposobem na zmaksymalizowanie zasobów jest skonstruowanie na początku kilku głównych przeszkód, które mogą być użyte jako punkty centralne albo huby tak żeby potem sekcje projektować w koło nich. Dla przykładu samochód czy duży kamień może służyć jako hub otoczony prze mniejsze struktury, które prowadzą do huba na kilka różnych sposobów.
Budowanie centralnych hubów w przeciwieństwie do budowania niezależnych sekcji pozwala na mocne skoncentrowanie sekcji przy wykorzystaniu mniejszej ilości materiału. W przeciwieństwie do normalnego trialu rowerowego nie jest problemem zaprojektowanie sekcji, które się na siebie nakładają, chociaż oczywiście może to spowodować opóźnienia, ponieważ jeden zawodnik może czekać na drugiego. Zwykle kombinacja hubów i niezależnych sekcji jest najlepsza.
Bardzo ważne jest takie zaprojektowanie sekcji żeby nie połamały się podczas trwania zawodów ani nie zmieniły swojej struktury.
Kurs nie powinien faworyzować lewo czy praworęcznych zawodników, albo zawodników, którzy skaczą z lewą bądź też z prawą noga z przodu. Dla przykładu kurs powinien zawierać przeszkody wymagające skakania z lewej bądź z prawej strony.
Najlepiej jest, gdy sekcje wprowadzają rywalizacje bez niepotrzebnego ryzyka. Np. najlepiej zaprojektowane sekcje zmuszają do wykonania ruchów, które testują balans i precyzje A nie ruchów, które są po prostu duże. Dla przykładu zamiast konstruować duże proste dropy albo duże skoki pomiędzy prostymi przeszkodami należy zwiększać trudność zmniejszając pole ładowania bądź tez robiąc je pod kątem. Jest mocno zalecane żeby unikać dropów z lądowaniem na płaską i twardą powierzchnie o wysokości większej niż 1.5m.
Nie ma obowiązku, aby zawodnik opuścił sekcje mając monocykl pod kontrolą, ale dobrze zaprojektowana sekcja powinna zmusić zawodnika do posiadania kontroli nad monocykle w trakcie jej kończenia. Nie powinno być zwyczajem upadanie przez linię mety. Najprostszym sposobem na zrobienie tego jest po prostu dołączenie do sekcji przynajmniej 2m prostej powierzchni pomiędzy ostatnim obiektem a linia mety.
Album z poprzednio budowanymi sekcjami znajduje się pod adresem
www.krisholm.com/sections

1.5 Strategie oszczędzające czas i miejsce

Jeśli brakuje nam materiałów i startuje mało zawodników alternatywna metoda jest stworzenie rundy eliminacyjnej zamiast ustawianie całego parkuru.
Mała liczba sekcji jest ustawiana (nawet 1 w jednym czasie) a zawodnicy próbują przejechać je wszystkie. Każdy zawodnik, który nie może przejechać sekcji po wielu próbach jest eliminowany. Następnie ustawia się następny zbiór sekcji bądź sekcję i proces eliminacji jest powtarzany dopóki nie zostanie tylko jeden zawodnik, który ukończył wszystkie sekcje. Ta opcja działa tylko przy minimalnych zasobach i powinna być traktowana jako ostateczność.




Załącznik 2. Zasady przydzielania piozmiu trudności dla sekcji FreeTrialowych

Przypisywanie trudności do sekcji jest opcjonalne. Jednakże może to pomóc zawodnikom w szybkiej ocenie poziomu trudności sekcji do której chcą przystąpić oraz jest pewnym sposobem na ocene umiejętności zawodników.
Poniżej opisane są dwie metody oceny stopnia trudności sekcji. Pierwsza metoda jest prosta i wystarczająca dla większości rowerowych i monocyklowych zawodów freetrialowych. Druga metoda (system U) jest specyficzny dla trialu monocyklowego i jest rekomendowany dla wiekszych zawodów.
Najważniejsze przy ocenianiu sekcji jest bycie konsekwentnym. Z tego powodu najlepiej jest przypisywać stopnie truności wtedy gdy wszystkie sekcje zostaną zbudowane. Budowniczowie parkuru nie powinni także kierować sie swoimi dobrymi i złymi stronami pewnych technik monocyklowych. Jest to szczególnie ważne przy ocenianiu sekcji które mają podobny stopień trudności ale które wymagają różnych technik (np. skakanie, jazda po poręczach, pedal grab etc.).
Ocena trudności nie powinna zależeć od od tego jak niebezpieczna jest przeszkoda. Np. ustawiający parkur nie powinni dać wąskiej poreczy wiekszego stopnia trudności jeśli jest wysoko nad ziemią.

Uproszczona metoda oceniania

Poniższa tablica jest systemem oceny opisującym 4 poziomy trudności od początkujących do zaawansowanych. Wykorzystana są w niej te same symbole jak w ocenie narciarskiej. Przy ustalaniu stopnia trudności, budujący parkur powinnie przed ocena ukończyc wszystkie sekcje i dopiero potem je oceniać żeby relatywnie podobnie wszystkie je ocenić. Dla wszyskiech sekcji niekoniecznie muszą być wykorzystane wszsytkie symbole (np najprostrze czy najtrudniejsze sekcje niekoniecznie muszą być oznaczone zielonym kółkiem albo podwójnym diamentem). Dla monocyklistów, podany jest system oceny U.

System U dla oceniania przeszkód i sekcji w trialu monocyklowym

Ta rozdział jest specyficzny dla trialu monocyklowego.
System u jest systemem otwarto-zamkniętym który opisuje trudności przejazdu przeszkód w trialu monocyklowym, i bazuje systemie oceny używanym przez wspinaczy skałkowych. Może on być zastosowany w zawodach trialowych, jeździe rekreacyjnej albo do opisu krótkich technicznych sekcji terenu w jeździe górskiej.
System U-rózni się od "Artystycznych Poziomów Umiejętności" zdefiniowanych dla jazdy artystycznej (patrzy Artystyczne Pioziomy Umiejętności na www.unicycling.org) ponieważ ponieważ nie uwzględnia on technik jazdy tylko ocenia trudność przeszkody jako takiej, niezależnie od wykorzystanej techniki jaką sie ją pokona.
Poniżej zamieszczone są dwie tablice. Tablica 1 daje podstawowe rozmiary dla obiektów i technik na każdym poziomie, i przedstawai przykładowe przeszkody spotykane w jeździe codziennej korespondujące z danym poziomem U. Każdy obiekt jest najprosztym możliwym opisującym dany poziom. Pomimo tego że System U ocenia poziomy trudności obiektów nie technik jazdy, przykładowe techniki zostały opisane aby dać zawodnikom lepsze zrozumienie trudności tych technik na poszczególnych poziomach. Tablica 2 jest przykładowym zbiorem przykładowych typów wyzwań spotykanych na poszczególnych poziomach trudności.
Obiekty w tablicy 1 sa opisane następująco:

Tablica 1. Wersja w calach
Tablica 1. Wersja wcentymetrach
Tablica 2. Opisuje proste przykłady typowych wyzwań na każdym U-poziomie. Przykłady to w większości przeszkody spotykane w mieście ponieważ zbyt trudno było by opisać przeszkody naturalne. Wersja w języku polskim